Als de omschrijving ‘wedstrijd met twee gezichten’ ooit van toepassing is geweest, dan was het wel afgelopen zaterdag op het treffen tussen AZSV 2 en HHC 2 uit Hardenberg. De diagnose die coach Dave Clephas eerder al van zijn team had gesteld, werd meer bewaarheid dan hij in zijn bangste dromen had kunnen vermoeden. Het ontbreekt AZSV 2 aan het vermogen om het spel te maken, maar de wedstrijdmentaliteit is uitstekend, reden waarom tegen sterkere tegenstanders goede uitslagen worden genoteerd, terwijl het tegen laagvliegers soms moeizame vertoningen zijn. Omdat die tot nu toe meestal toch werden gewonnen, bekleedde AZSV 2 voorafgaand aan de wedstrijd een riante tweede positie op de ranglijst, terwijl HHC 2 in de onderste regionen verkeerde. Een (achteraf) veelzeggend detail: vorige week speelde HHC 2 thuis tegen collega-laagvlieger DTS Ede 2 met 3-3 gelijk na met 3-0 te hebben voorgestaan.

Deze zaterdag was in de eerste helft op de Villekamp sprake van een collectief falen aan Aaltense zijde. HHC 2 was heer en meester, speelde verzorgd voetbal en liet de Aaltenaren geen moment in hun spel komen. Opbouwend lukte er niets, lange ballen kwamen niet aan en na elke geslaagde verdedigende actie van AZSV 2 werd de bal weer ingeleverd bij de tegenstander. En niet elke verdedigende actie lukte. In de twaalfde minuut had HHC 2 een snelle uitval over links en bekroonde die met een bekeken schuiver die doelman Harm ter Maat kansloos liet. Vier minuten later ging een voorzet van links over de Aaltense verdediging heen, Michael Navis verstapte zich, zijn collega-verdediger werd uitgespeeld en weer had Harm het nakijken, 0-2. En na ruim een half uur was het opnieuw raak. Een corner van links werd nog weggekopt maar in de rebound snoeihard door een Hardenbergenaar ingeschoten, 0-3. AZSV 2 wist daar in geen enkele linie iets tegenover te zetten, dus de ruststand was volkomen terecht.

Na de verkwikkende thee kwam AZSV fel uit de kleedkamers, maar toch lag de bal binnen drie minuten alweer in het Aaltense net. Op links werd de defensie eenvoudig uitgespeeld en het balletje terug werd simpel in het doel getikt, 0-4. Op dat moment gaf langs de lijn niemand nog een cent voor de Aaltense kansen, maar daarbij rekende men toch buiten de veelgeroemde mentaliteit van AZSV 2. Het spel verplaatste zich geleidelijk naar de helft van de tegenstander en in de 54e minuut resulteerde dat in een eerste kans voor AZSV 2. Harmen Bulsink omspeelde de keeper en kon op rechts net voor de achterlijn nog hard voorzetten. Helaas kwam er niemand op tijd inlopen om deze kans te verzilveren. Twee minuten later nam AZSV 2 op het middenveld snel (lag de bal al stil?) een vrije trap. Harmen ging diep, sneed net in het strafschopgebied naar binnen en werd gevloerd. Helaas trok hij zich niets aan van die aloude voetbalwet (nooit zelf de penalty nemen) en belastte hij zich toch met het voltrekken van het vonnis. Zijn schot was hard genoeg, maar de HHC-doelman keerde het uitstekend. Nog steeds vier doelpunten achterstand en nog maar een half uur te gaan. Jelmer Baten had een mooie actie, maar zijn schot van net buiten de zestien ging naast.

Een minuut later was het wel raak. Wiebe Koelman, tot dan net als zijn collega-aanvallers onzichtbaar (ook voor de scheidsrechter?), werd aangespeeld in buitenspelpositie, zo leek het ook voor de Aaltense aanhang. De HHC-grens had blijkbaar echter te vaak (onterecht) gevlagd, want de scheids negeerde zijn signaal. Wiebe controleerde de bal en legde hem beheerst over de keeper in het doel, 1-4. Tien minuten later echter kreeg HHC 2 weer een goede kans. Een voorzet kon ongehinderd worden ingekopt, maar Harm kreeg er nog net zijn vingers tegenaan. Even later toonde Wiebe op links weer iets van zijn vorm uit de eerste wedstrijden van het seizoen. Na een lang doorgevoerde actie gaf hij de bal aan de uit het eerste overgekomen Michiel Krabbenborg, die het lederen monster beheerst in de korte hoek legde, 2-4. Nog ruim een kwartier te gaan.

AZSV 2 speelde meer naar voren, hanteerde een opportunistische speelwijze met veel lange ballen en verwierf zich daarmee een overwicht. De tegenstander had blijkbaar de knollen op, of het trauma van de week ervoor (gelijkspel na 3-0 voorsprong) kroop in de Hardenbergse hoofden. Twee minuten na de tweede Aaltense treffer was het weer raak. Een strakke corner van rechts (afzender Jelmer) werd op de van hem bekende wijze door Michael Navis hard ingekopt, 3-4. Kon het dan toch nog? Direct daarop had Wiebe weer een goede actie op links, maar zijn schot ging over. Vier minuten voor tijd kwam dan toch de beloning voor de Aaltense inzet en de wijze waarop was tekenend. Na weer een corner ontstond voor het HHC-doel een scrimmage waarin uiteindelijk Jelmer de bal over de lijn frommelde, 4-4. Nog één keer zette AZSV 2 aan, maar meer zat er niet in. En uiteindelijk deed het gelijkspel ook recht aan het spelbeeld: HHC 2 scoorde op voetballend vermogen, AZSV 2 op mentaliteit. Aan de eerste Aaltense treffer zat een buitenspelluchtje, maar anderzijds werd een penalty gemist, waardoor de Aaltenaren een 5-4 overwinning misliepen. Al met al konden de AZSV-spelers met opgeheven hoofd het veld af en werd het voor de HHC’ers een heel lange terugreis naar Hardenberg met de bus van Sickman (!) Personenvervoer.

Volgende week staat er geen wedstrijd genoteerd (AZSV 2 is uitgebekerd), dus wellicht is een extra training ‘spel maken’ geen slecht idee. Benieuwd of de week erop, zaterdag 3 december, in de uitwedstrijd tegen VVOG 2 in Harderwijk de doelpunten wederom als pepernoten worden rondgestrooid.