De ellenlange, zich tergend langzaam voortslepende winterstop gaf natuurlijk voldoende aanleiding om eens een keer aan iets anders dan voetbal te denken.

En dan is het goed, dat je naast voetbal ook muziek als passie hebt.

Op 21 januari traden twee groepen op in Aalten, te weten het Enschede’s Byzantijns Kozakkenkoor en The Dutch Eagles. Helaas hadden deze twee muziekgezelschappen twee verschillende locaties uitgekozen voor hun optredens, zodat ik voor een lastige keuze gesteld werd: zou ik me muzikaal in vervoering laten brengen in een Trojka of in het Hotel California?

Kort heb ik overwogen om tussen de optredens te gaan pendelen; immers de afstand tussen de Pol en de oude Helenakerk is te verwaarlozen. De huishoudelijke liquiditeit gaf echter de doorslag. Mijn portemonnee vertoont een chronisch gebrek aan inhoud en net als vele anderen met mij, dien ik op de kleintjes te passen.

Daarmee bedoel ik uiteraard niet mijn kinderen, want die zijn van mening dat ze niet meer klein zijn en dat ze ondertussen goed op zichzelf kunnen passen (als pa zo nu en dan ernstig financieel bijspringt).

Omdat mijn vriendenkring niet zo geïnteresseerd is in mooie Russische vrouwen als Anna en Soeliko, die zo prachtig bezongen worden door de Kozakken, koos ik er uiteindelijk voor om samen met hen naar The Dutch Eagles te gaan om naar de Witchy woman met de lying eyes te gaan luisteren.

Tot mijn grote verrassing bleken meerdere AZSV ‘ers blijk te geven van het feit dat voetbal niet het enige leuke is in het kommervolle bestaan van alledag. Mijn broer André had zijn organisatorische talenten weer eens doen gelden door de halve Kleine Maote mee te nemen naar het concert. Heren als Balke, Momberg en Jentink gaven een rood-wit tintje aan deze avond. Kort sprak ik in de pauze nog met de heer Jentink. Toen ik over het concert wilde beginnen, wilde hij echter alleen maar van mij weten waar André stond, want André had de munten bij zich. Hij had zich erg verheugd op de pauze, zo zei hij, daarmee een nieuwe dimensie gevend aan het begrip “cultuurbarbaar”.

Het bestuur was aanwezig in de persoon van de heer Jansen. Van verre wuifde hij mij toe, daarmee aangevend dat hij alles onder controle had en dat ook dit gebeuren weer op rolletjes zou verlopen.

Na afloop van dit geweldige concert, was ik zo onverstandig om nog even naar Schiller te gaan met een paar vrienden. Aldaar ontmoette ik neef Patrick W. (ook AZSV) en zijn drukke vriend Rudi S. (geen AZSV, en eigenlijk überhaupt niet sportief, alleen maar rap van tong).

We dronken een paar biertjes samen en kletsten over van alles en nog wat en eigenlijk nergens over. Maar dat zijn vaak de mooiste gesprekken, zij die nergens over gaan en waarbij elke diepgang volledig ontbreekt.

Toen ik genoeg had van dit lage niveau, besloot ik naar huis te gaan. Tot mijn verrassing pakten P en R ook de fiets en volgden mij. “Waar gaan jullie naar toe” wilde ik weten. “We gaan nog even shoarma eten” “Oh, lekker, dan ga ik mee, waar gaan we heen? “Naar jou huis”

Om een lang verhaal kort te maken, het was 4 uur in de morgen toen de jongens eindelijk de buik vol hadden en mij uitermate vermoeid met een aanrecht vol rotzooi achterlieten. Plotseling realiseerde ik me dat ik de shoarma voor de volgende dag aan mijn kids beloofd had. Toen ik hen de volgende dag als alternatief een boterham met pindakaas in het vooruitzicht stelde, waren ze niet blij met mij. Mijn betoog dat je van pindakaas groot en sterk en zelfs een goed zwemmer wordt, bereikte hen niet. Lengte, kracht en zwembadwater boeide hen geenszins, ze wilden slechts vlees van het draaiend spit.

Goede raad mag wat kosten, dus werd de Turk aan de Bocholtsetraat bezocht. Men keek vreemd op toen ik bij het afrekenen om het bonnetje vroeg, want men had geen bonnetjes. Ik had graag de kosten willen declareren bij P en R, maar dat feest gaat dus niet door.

Zaterdag 28 januari 2012 was het dan eindelijk zover, de eerste wedstrijd van het postwinterstop seizoen met de door mij zo geliefde selectie van de B4.

Aangekomen in de kantine aanschouwde ik een meute lieden die zich onder het genot van veel bier verpoosden met het werpen van kleine speertjes op een lelijk bord met cijfers. Toen ik vroeg wat hier de bedoeling van was, vertelden twee mannen mij dat ze aan het darten waren en dat ze bezig waren met een koppeltoernooi. Nadat de heren een half uur tegen me aan gepraat hadden over de spelregels en de vele beroemdheden die voortgekomen waren uit deze merkwaardige bezigheid, vluchtte ik met mijn hoofd vol verwarde gedachten naar de bestuurskamer.

Volgens mij ging het over de kippen van Barneveld en over een viltteler, die blijkbaar de beste darter van de wereld was , en over het stompje van Co, maar helemaal zeker ben ik niet van mijn zaak.

Gelukkig doet de B4 aan voetbal, en wel in de meest zuivere vorm die je bedenken kunt. Men liet zien dat je ook sport kunt beoefenen zonder er grote slompen bier bij te drinken.

Het arme fusieteam van WVC, SKVW en Winterswijk werd in een boeiende, doch qua effectiviteit eenzijdige wedstrijd met 6-0 aan de kant gezet. David Kalff (2x) Sander de Jong, Gijs Kastijn, Jens te Winkel en Haico te Dorsthorst waren de kille afmakers in een wedstrijd waarin de leiding vooraf verrast werd door het feit dat de keeper er blijkbaar mee gestopt was. Jordi Wamelink bleek een uitstekende stand-in die doel, shirt broek en handschoenen schoon hield.

Omdat hij volgende week liever niet keept, kun je je sollicitatie richten aan de leiding. We zoeken iemand die ballen tegen kan houden. Als tegenprestatie krijg je een ander kleur shirt dan de rest.