Vorige week was ik niet in de gelegenheid om de belevenissen van mijn team te volgen, aangezien ik mijn dochter moest verhuizen naar Arnhem. Ik had me voorgenomen om dit in een tijdsbestek van één dag allemaal te regelen., inclusief de inkoop van de benodigde spulletjes bij onze Zweedse vrienden van IKEA.

De voorbereiding op deze serieuze dag had een minder serieus gehalte, aangezien ik de avond voorafgaand een feestje had bij PC het Noorden van een vriend die 50 geworden was.

Omdat ik goed voorbereid wilde zijn op IKEA, had ik me voorgenomen om 22 uur naar huis te gaan. Dit is helaas niet helemaal gelukt. Ik kan me nog vaag voor de geest halen dat rond 24 uur een aantal mensen mij enthousiast toe begon te zingen, hetgeen mij eraan hielp herinneren dat ik 3 december jarig was. Aansluitend moest natuurlijk nog even geproost worden op mijn verjaring en heb ik in mijn geestdrift de hele tent een rondje gegeven. Ik dacht grappig te zijn, veronderstellend dat het feestje betaald werd door mijn vriend Abraham. Hij vertelde mij echter dat na 24 uur alle kosten voor eigen rekening waren.…..

De volgende dag stond ik met een blij gemoed en een pijnlijk hoofd rond 7 uur alweer naast het bed, waarvan ik me niet meer herinnerde dat het die nacht voorbijgekomen was. IKEA DAY!

Ik had een verhuisbus geregeld en mijn twee dochters vergezelden me richting Arnhem, alwaar we eerst een paar metingen verrichtten teneinde te bepalen hoeveel meubels in de door mijn dochter gehuurde ruimte gepropt zouden kunnen worden. Na het meten dachten we het wel te weten en togen we richting de Swedish House Mania.

Aldaar aangekomen dienden we een vooraf, door middel van pijlen en voetstappen uitgestippelde route, van het begin tot het eind te volgen. Ik nam me voor om dit in een hoog tempo te doen. De dames hadden hier echter andere gedachten over. Elk bed dat ons pad kruiste werd belegen en getest, waarna uitvoering over allerlei niet ter zake doende details als vorm, kleur en lattenbodemstevigheid gediscussieerd werd. Men trachtte mij in de discussie te betrekken, maar ik deed net of ik er geen verstand van had, en maande slechts tot spoed, want, zo wist ik, alles moest ook nog in elkaar gezet worden.

Maar vrouwen laten zich niet spoeden als ze in hun nopjes zijn. En helaas voelen vele vrouwen zich uitermate thuis bij deze Zweedse zweetplekkenveroorzaker. Zelfs over een hoofdkussen werd nog tien minuten geredetwist. Waarom bestaan er in vredesnaam keiharde, harde, middelharde, middelzachte, zachte en extreem zachte kussens? Waarom niet gewoon één soort?

Hetzelfde geldt voor matrassen. Er was een ruime keuze uit matrassen die zich naar jouw lichaam vormen en matrassen die dat niet doen omdat ze daar te eigenwijs voor zijn. Bijna elke matras werd op haar lichaamseigenheid getest door de dames terwijl ik met kromme tenen toe stond te kijken hoe men zich vermaakte.

Dat een bed nog een scala aan toebehoren heeft, ondervond ik toen de dames mij het verlanglijstje verder ontvouwden. Matrashoes, molton, dekbed, dekbedovertrek, kussens en kussensloop dienden nog aangeschaft te worden, en uiteraard diende vóór aanschaf over elk artikel minstens tien minuten vergaderd te worden.

Nadat het bed met toebehoren eindelijk gekozen was, was het tijd voor de secundaire zaken zoals een boekenkast en een nachtkastje en verdere prullaria. Ook dit nam veel van mijn vrije tijd in beslag. De Zweed heeft uitermate veel artikelen in haar assortiment en vele van deze artikelen werden door de dames ter hand genomen, besnuffeld, gestreeld en geliefkoosd.

Toen we uiteindelijk het drama met hoofdletters, de IKEA , verlieten (in mijn geval is de term “ontvluchten” meer van toepassing) was het eigenlijk al veel te laat om de bouwpakketten dusdanig in elkaar te zetten dat ze de door de bedenker bedoelde vormen aan zouden nemen.

De grootste ramp vormden de latbodems van de bedden. De bedenker had bedacht dat we die latje voor latje zelf in elkaar moesten zetten. Een ernstig vergrijp tegen de mensheid.

De tijdrovendheid waarvoor we onszelf gesteld zagen door de onsympathiek ogende latjes en aanverwante artikelen die samen tot een bodem gemaakt wensten te worden, werkte op ons lichamelijk en geestelijk gemoed. We begonnen elkaar onheus te bejegenen omdat de samenwerking niet altijd even vlot verliep. Het werd tijd om ons tijdelijk terug te trekken

Besloten werd om de volgende dag verder te gaan. Hulptroepen in de vorm van Jordi werden ingeroepen. De dames hadden zich wijselijk teruggetrokken en lieten het werk aan de experts over. We vorderden gestaag en toen de werkzaamheden beëindigd waren konden we met een goed gevoel de ruimte verlaten Vlak voordat ik de deur sloot, inspecteerde ik nog even de zojuist ingerichte ruimte. Mijn blik gleed langs de meubelen via de muren naar het plafond. Een eenzaam draadje bungelde naar beneden.  “Verrek, wi’j bunt vergeaten een lampe te kopen!” zei ik tegen Jordi. “Terug naar IKEA?” vroeg hij.

Vernietigender heb ik niet vaak gekeken.

Omdat ik dus twee dagen als Bob de Bouwer verkleed was, had ik zaterdag 3 december Jordi ook niet zien voetballen. Een schamel puntje tegen de nummer twee, Longa, en een gele kaart voor zoonlief was het resultaat van de ontmoeting, zo werd mij verteld. Waarmee weer dubbel en dwars bevestigd wordt dat ik de jongens niet alleen kan laten. Want wie moet die gele kaart weer betalen? Juist.

Gelukkig was ik er zaterdag 10 december 2011 tegen Bon Boys gewoon weer bij. IKEA was ik al bijna weer vergeten, ik kon weer denken aan leuke dingen. De Haaksbergse opponent bivakkeerde zeer ruim onderaan de ranglijst en stond zelfs een tijdlang op min 1 punt omdat ze een keer niet op waren komen dagen tegen ons. De 22 jongens op het veld maakten er een mooie pot van met een einduitslag van 4-3. Jordi raakte weer eens verwikkeld in een opstootje en moest bij de scheidsrechter komen. Vlug stak ik de vlag op om de scheids mede te delen dat het geld op was. Hij had begrip voor mijn geldgebrek en liet de kaart op zak.

De B4 heeft de competitie beëindigd als mooie middenmoter en wenst u derhalve fijne kerstdagen en een goede wisseling naar het jaar 2012.

Koopt u 14 januari nog een rookworst van ons? Daarmee steunt u uw maag-darmkanaal en AZSV!