Het was nog koud toen ik zaterdagmorgen 12 november 2011 om 7 uur de krant uit de brievenbus pakte. Bewust was ik zo vroeg opgestaan, want ik had één van mijn dochters beloofd dat ik nog even met haar naar de REAL in Bocholt zou gaan om wat flesjes drank in te slaan voor een nakend feestje vanwege haar 18^e.

Vooraf spoedde ik me eerst nog even richting dorp om een zestal bruine bussen in te slaan bij de bakker. Een voorraadje voor een kleine week, want die kinderen eten me de oren van de kop, en zeker sinds ik het brood bij de bakker haal. Niet dat ik het voorheen bij de slager haalde, maar zoals u weet wordt brood ook aangeboden via andere bakkanalen.

Een bakkanaal is overigens geheel iets anders dan een bacchanaal. Dit laatste woord geeft duiding aan een losbandig drankfestijn waarbij zoveel gedronken wordt, dat de honden er geen brood van lusten.

Het bruggetje naar ons bezoek aan de REAL is hiermee onbedoeld geslagen. Uiteraard ging ik mee om als chauffeur te fungeren. Maar tevens vond ik het prettig om de percentages op de flessen in de gaten te houden. Ik ging voor maximaal 5%, maar dat is me helaas niet helemaal gelukt, moet ik toegeven. Zij zou zich dan hebben moeten beperken tot bier, en daar houden de dames blijkbaar niet van.

Gelukkig was de jongedame zo verstandig om haar pijlen te richten op drankjes die niet meer dan een lichte euforie veroorzaken. ( mits in juiste proporties en mixverhouding geconsumeerd). Ze bepaalde haar keuze door, met de rug naar het winkelpersoneel staand, stiekem de dop van de flessen te draaien, en aan de inhoud te ruiken. Ik kan me voorstellen dat je parfums op een dergelijke manier beoordeelt, maar drank?

Gelukkig weten de potentiele kopers niet dat mijn dochter haar neus in andermans drank steekt.

Mijn dochter verzocht me overigens vriendelijk doch dringend om mijn heil elders te zoeken tijdens het feestje. Zij was bang voor overlast. Ze liet in het midden wie die overlast zou gaan veroorzaken.

Op zich vond ik het wel jammer dat mijn aanwezigheid ongewenst was, want ik had het laatste samenzijn in ons huis van de vriendinnengroep nog helder op net- en trommelvlies staan. Vol overgave zongen de dames toen alle hits uit onze tijd (Queen, Ike and Tina Turner, etc) van de eerste tot de laatste regel mee. Valser heb ik niet vaak horen zingen, maar het enthousiasme werkte aanstekelijk. Ik heb er enorm van genoten vanuit de aanpalende ruimte. Mijn bewering dat in “onze” tijd, de jaren 70 en 80, toch de beste muziek gemaakt werd, zal niet door iedereen onderschreven worden, maar werd deze avond nogmaals bevestigd.

Teruggekomen in Aalten was het de hoogste tijd om alle ballen te verzamelen en richting AZSV te gaan. De uitwedstrijd tegen GROL B4 stond op het programma. Omdat er blijkbaar het één en ander opgebroken is aan wegdek, moest ik voorop rijden, waarbij mijn broer als bijrijder als TOM TOM zou fungeren. We noemden hem dus maar even HENK HENK.

Onderweg raakten we al gauw de achterop liggende auto’s kwijt omdat er nogal veel gas gegeven werd zonder de achteruitkijkspiegel in acht te nemen. Dat ging ook niet want het achteruitzicht werd vertroebeld door een aantal grote voetbalhoofden.

Na gewacht te hebben op een parkeerplaats, kwam na enige tijd één der achterblijvers aanrijden. De rest liet verstek gaan. Dan maar verder zonder hen. Tot onze verbazing stonden de andere twee auto’s ons een kilometer verder op een andere parkeerplaats op te wachten. Die hadden dus blijkbaar de hele tijd voor ons gezeten.

Aangekomen op sportpark “Den Elzenhof” dienden we eerst een prangend probleempje op te lossen. De keeper had zich afgemeld en de reservekeeper had ook andere bezigheden buitenshuis. Helaas was niemand spontaan van plan om het doel te verdedigen, dus moest een democratische oplossing gevonden worden. Besloten werd dat twee jongens elke een helft zouden moeten keepen. Ik nam het mapje met de voetbalpasjes ter had en liet het twee maal openvallen. Daarbij liet ik natuurlijk niemand meekijken. "Stomtoevallig" viel het lot op Jordi Wamelink en Frank Wamelink. Dat die jongens niet geloofden in toeval en aan doorgestoken kaart dachten, is hun goed recht.

Iets meer vertrouwen in je vader en oom zou trouwens wel prettig zijn, jongens.

Het was een wedstrijd met een hoog amusementsgehalte. Henk coachte de manschappen weer op zijn vertrouwde fanatieke wijze. Hij uitte zich verbaal op een dusdanige sterkte dat de leidsman hem op een gegeven moment vroeg: “Bent u coach of ouder?” “Coach” zei mijn broer. “Dan moet u achter de omheining”

Wij vroegen ons in alle gemoedsrust af wat de scheidrechter gezegd zou hebben als Henk gezegd had dat hij één van de ouders was. Wellicht had hij dan mogen blijven staan schreeuwen.

Zelf laat ik me ook niet geheel onbetuigd. Door jaren te zingen en fanatiek zanglessen te volgen wordt mijn bereik steeds hoger en mijn volume steeds luider. Hoewel ik als grensrechter aan de linkerkant geposteerd sta, kan de rechtsbuiten me uitstekend verstaan. Helaas, hij hoort wel goed maar hij luistert slecht.

Ook bij de tegenpartij werd duidelijk en luid gecoacht. Eén der spelers vatte dit op als een persoonlijke aanval, liet de woedende waterlanders vrijelijk stromen en uitte zich nogal respectloos richting zijn leider en trainer. De gekuiste versie van zijn woorden luidt: “Jullie zitten de hele tijd tegen me aan te plassen, scrotums! Stelletje vruchten van de eikenboom!”

Niemand kon hem tot bedaren krijgen. Uitermate verontwaardigd en verdrietig verliet hij het veld, een spoor van boze tranen achterlatend.

Tussen alle emoties door werd ook nog gevoetbald. De tegenstander bood vooral spits Rik Bosman alle ruimte en gelegenheid om te bewijzen dat hi j een echt Bosman killerinstinct heeft, net als zijn illustere naamgenoot John uit de jaren ‘80 en ’90. Rik scoorde 4x, waaronder een echte Hat-Rik.

Nu weten we ook waar dat woord vandaan komt.

Omdat we 6x scoorden, zullen de andere twee doelpuntenmakers het wel fijn vinden dat ik hun namen ook even publiceer. Wacht even, dan loop ik naar boven naar Jordi’s slaapkamer om te vragen wie de andere twee doelpunten gemaakt heeft . (Het is 11 uur geweest, en hij ligt nog steeds in bed)..........................

….............…….Zo, dat werd me niet in dank afgenomen. Hij lag nog zo lekker te slapen. Maar ik heb mijn antwoord. Rik heeft er blijkbaar 5 gemaakt, en de zesde werd gescoord door Gijs Kastijn.

De tegenpartij vond het net ook twee maal, hetgeen een einduitslag van 2-6 ten gevolge had.

Het komend weekend zijn we vrij. Dat moet Henk maar thuis tegen zijn paarden gaan schreeuwen en ik reageer me thuis wel af op de kids.

Tot over twee weken. Als ik zin, inspiratie en tijd heb schrijf ik volgende week misschien nog wel een onzinverhaal, maar ik beloof niets.