Vorige week kreeg ik een aantal opmerkingen en verwijten dat ik geen stukje geschreven had. De Facebook lezers weten waar dit aan ligt: een kudde Trojaanse paarden penetreerde met groot geweld mijn PC en vervuilde en besmette mijn bestanden op een dusdanige wijze dat het enige dat nog gebruikt kon worden de aan- en uitknop was.

Toen ik de PC zo’n tien keer aan en uit gedaan had, en er nog steeds niets gebeurde, drong het langzaam tot me door dat mijn PC aan een ernstige infectie leed die met twee paracetamolletjes niet te genezen was. Op advies van een buurman die claimt verstand van computers en de bijbehorende narigheden te hebben, draaide ik een viertal antivirusprogramma’s in de veilige modus.

De veilige modus is een soort schuilkelder van waaruit je zonder opgemerkt te worden, een aanval kunt uitvoeren op allerlei ongewenste paarden, zoals de gevaarlijke bermbom leggende Arabier, het Belgische paard met de zachte “g” en de harde “l” , het paard van Sinterklaas en nog veel meer bijzondere paardenrassen.

Vol strijdlust begon ik, gekleed in camouflagepak, de aanval op de viervoeters. Met haver en brokken trachtte ik de beesten uit hun hokken te lokken. Een enkeling kon de verleiding niet weerstaan en kwam al brieschend en schnuivend naderbij. Eenmaal aangekomen op de foerageplek werden de nietsvermoedende edele beesten genadeloos vermorzeld door een anti paardenvirusprogramma. Vooral de Belgen gingen het eerst voor de bijl, die hadden niet door dat ik een gemene man ben.

Om sommige, iets slimmere paarden uit te kunnen schakelen, moet je echt een paardenmiddel gebruiken. Ik besloot om het paard achter de wagen te gaan spannen, want dan kan het niet meer voor- of achteruit. Op die manier wist ik de Friese paarden uit te schakelen.

De Arabieren liet ik gewoon in de kuilen vallen die ze zelf voor een ander gegraven hadden.

Ook liep er een aantal blinde paarden rond. Die waren het gemakkelijkst uit te schakelen, die heb ik gewoon een hengst verkocht.

Het paard van Sinterklaas, Amerigo, ging vanzelf dood aan een schimmelinfectie.

Maar zoals altijd stonden de beste paarden nog op stal. Wat ik ook probeerde, het lukte me niet om ze uit te schakelen. Het was echt trekken aan een dood paard geworden. Met de PC onder de arm meldde ik me bij een professionele organisatie die me maar al te graag helpen wilde als ik hen daarvoor een ruime financiële genoegdoening in het vooruitzicht wenste te stellen. Eigenlijk kon Bruin dat niet trekken, maar goed, als je het paard van Troje binnenhaalt, is de kans aanwezig dat je je eigen financiële ondergang bewerkstelligt.

Dan maar een biertje minder in het weekend. Of nee, de kinderen kunnen ook makkelijk een paar weken brood zonder beleg mee naar school nemen.

Dat maakt toch niet uit, die gooien het brood toch altijd weg.

Na een aantal dagen kreeg ik mijn PC terug. Alle paarden waren weg, ik hinnikte van blijdschap.

Gelukkig kan ik u nu weer deelgenoot maken van de wederwaardigheden van de B4, het team dat u allen met een meer dan normale belangstelling volgt.

Zaterdag 22 oktober speelden we vriendschappelijk tegen de B3, het team van Wim van de Put en Jan Timmerman. Ik moet zeggen, we hebben het ze flink lastig gemaakt. Dat we uiteindelijk met 3-1 de bietenbrug opgingen zegt niet zoveel over de verhoudingen binnen het veld. Het verschil was kleiner dan verwacht.

Afgelopen zaterdag, 29 oktober, speelden we uit in Laren. We dachten dat we tegen kampers moesten voetballen en vertrokken daarom in Mercedessen, om niet teveel op te vallen. Aangekomen in Laren zagen we toch ook verdacht veel andere auto’s staan. Het bleek dat slechts de naam van de vereniging, Witkampers, refereerde aan een relatie met woonwagenbewoners.

De eerste helft voetbalden we onszelf naar een 3-0 voorsprong door 2x Jens te Winkel (vader Jan glunderde van trots toen ik hem dit nadien in de kantine vertelde, maar misschien glunderde hij ook wel omdat het bier zo lekker was) en 1 x Rik Bosman uit een strakke corner van Sander de Jong.

De tweede helft tapten we uit een ander vaatje. Dit vaatje bleek een substantie te bevatten die een drogerende werking op het spierstelsel van de voetballers had. De eindstand van 3-3 was uitermate teleurstellend, waarbij we nog van geluk mochten spreken dat de Laornsen een penalty misten.

Na afloop werd “The Sound of Silence” van Simon and Garfunkel gespeeld in de kleedkamer. Ook de leiding heeft geen woord meer verspild aan de wedstrijd. Zelfs het typen van deze regels beschouw ik als pure tijdsverspilling.

Volgende week hoop ik mijn ei beter kwijt te kunnen als we ons ei gaan bergen tegen de B4GD uit het dorp met de vele stoplichten.

Oh ja, tijdens de terugreis probeerde mijn broer Henk me enigszins op te vrolijken. "Vertaal thuis op www.vertalen.nu de zin" ik heb twee koolmezen en een grote ezel" maar eens in het Engels"zei hij.

Thuis aangekomen werd mijn vermoeden bevestigd dat hij een verdorven geest heeft.