Ik was eigenlijk van plan om mijn kinderen deze week het onderwerp te laten kiezen voor mijn wekelijkse column. Ik had het plan opgevat om ze het onderwerp tijdens het avondeten te laten bepalen.

Helaas hadden de twee aanwezige kids(de derde was aan het werk) geen tijd om te luisteren naar mijn voorstel, ze waren te druk met het mij betrekken in een discussie over de beste behandeling van een blessure die mijn zoon Jordi opgelopen had tijdens het voetballen die middag.

Jordi had een trap op het kuitbeen gehad en had er stijve spieren aan over gehouden. Ik had er een klodder gewrichtsgel opgekwakt en was van mening dat dit voldoende baat zou brengen. Mijn dochter was er echter heilig van overtuigd dat het been ingetapet of misschien ingezwachteld diende te worden. Toen ik haar voorstelde om het dan gelijk maar te spalken, werd ik als niet serieuze discussiepartner aangeduid. Ze wees me op de manier hoe Jordi door de woning strompelde en dat dit op den duur gevolgen zou kunnen hebben voor zijn loophouding. “Loopt hij nu anders dan normaal dan?”vroeg ik met een stalen gezicht.

Het van pijn verwrongen gezicht van mijn zoon riep medelijden op bij mijn dochter. “Pap, doe iets, je ziet toch dat dat joch ondraaglijke pijn lijdt”? “Volgens mij is amputeren de enige oplossing”zei ik, “waar is de handzaag?”

“Jouw invoelingsvermogen ligt beneden alle peil, paps”zei de verontwaardigde dame. “Wel of geen verdoving, Jordi?”riep ik vanuit de naast de keuken gelegen schuur terwijl ik de handzaag opzocht.

Ik was zo nuchter in mijn analyse omdat dit mijns inziens een blessure was die wel meeviel. Een trap op aangespannen spieren kan flinke spierpijn opleveren maar deze gaat vaak na een paar dagen wel weer weg. Het is geen vreemde blessure, maar een vaak voorkomende.

Talking about vreemde blessures en op een rare manier opgelopen blessures: deze komen natuurlijk ook vaak voor in de voetbalsport.

Denk bijvoorbeeld aan de schaambeenblessure van Robben, aan de voetballer van derdeklasser Beemster die een paar weken geleden een vlieg in het oor voelde fladderen, aan de handblessure bij de doelman van Maccabi Tel Aviv toen een warm drankje in zijn handen explodeerde, aan de Spaanse keeper Cañizares die een fles parfum op de voet liet vallen, aan David Beckham die een hoofdblessure opliep toen een teammate in de kleedkamer hem met een voetbalschoen bekogelde, aan de ingegroeide teennagel van Edgar Davids, aan Witsche die zijn teen stootte bij het uitlaten van de hond, aan Rio Ferdinand die een spierverrekking opliep tijdens het TV kijken, aan Charles Akonor van Wolfsburg die zijn autoantenne in de neus kreeg, aan Dave Zafarin van De Graafschap die een stuk glas in de hand kreeg tijdens het afwassen, aan (en deze kennen de iets ouderen onder ons vast nog wel) de verschrikkelijk uitziende blessure van Ewald Lienen van Borussia Mönchengladbach (jaren 80) die een afgekeurde nop in het been kreeg, waarna we via de TV beelden alle openliggende pezen en spieren over een lengte van ca 20 cm anatomisch in detail konden onderzoeken.

Daarnaast zijn nog verhalen bekend van oudkeeper Carles Busquets van Barcelona die een heet strijkijzer net op tijd opving voordat het op zijn kind zou vallen, van Dan Petersen van Ajax die zijn teennagels iets te enthousiast knipte en er een gloeiende ontsteking aan over hield en van de tragische blessure van Ditmar Jakobs van HSV die zichzelf in 1989 vastpinde aan een nethaak. Het heeft een kwartier geduurd om hem los te krijgen. De zware blessure betekende het eind van zijn carrière.

De merkwaardigste blessures die ik ken kan ik echter niet of nauwelijks beschrijven. Deze laat ik u dan ook maar liever via de twee bijgaande You tube filmpjes zien:

http://www.nieuwsblad.be/article/detail.aspx?articleid=DMF20110928_010

http://video.zita.be/video-galerij/dalco2008/Vreemde_blessure_voor_Karim_Benzema_.aspx

Overigens werd er ook nog gevoetbald door de B4 op 15 oktober 2011

De wedstrijd verliep uiterst voorspoedig voor de jongemannen van de B4. Met 4-0 werd de tegenstander www.wvcskvwwinterswijkb5.nl naar huis gestuurd.

Hoogtepunt van de wedstrijd was ongetwijfeld de penalty van Bram “Herberg de Olde Markt” Stoverink. Hij deed zijn bijnaam Boem Boem Bram absoluut geen eer aan, toen de bal al hobbelend en struikelend en vol aarzeling of hij voor- of achteruit zou bewegen, zo’n 5 meter naast het doel tot stilstand kwam. Om een bal op deze manier te kunnen raken, daar is een fenomenale techniek voor vereist, zo kan ik u verzekeren.

Naast Sander de Jong is Bram nu al de tweede die een penalty mist. Ik weet niet of trainer Rob Wolsink deze stukjes leest (ik denk het niet, want volgens mij leest Rob alleen de Donald Duck) maar het zou prettig zijn om eens aandacht te besteden aan het onderwerp penaltyschieten tijdens de training.

En het ís toch zo eenvoudig. Vroeger nam ik in mijn team altijd de pienanties. Ik herinner me slechts één misser, en die zal me ook altijd op het netvlies blijven omdat die ons het kampioenschap gekost heeft . Het was vijf minuten voor tijd, bij winst waren we zo goed als zeker kampioen omdat we daarna nog maar één wedstrijd hoefden te voetballen tegen een zeer laag geplaatste tegenstander.

Als ik er aan terugdenk word ik opnieuw verdrietig. Maar toen ging het ten minste nog ergens om.

Ik deed het eigenlijk altijd heel simpel: ik koos een hoek uit en schoot de bal daarin. Ik weet nog dat ik bij de aanloop van de gemiste pingel begon te twijfelen. De keeper had vast al vele videobeelden van mijn beroemde penalty’s gezien en kende mijn strategie. Ik besloot de andere hoek te kiezen. Het bleek dus dat de keeper helemaal niets gezien had, hij dook naar de juiste hoek en gebruikte zijn ellenlange vingertoppen om de bal uit de hoek te aaien. Ter plekke groef ik een gat om het vol vertwijfeling in de grond zakken te vereenvoudigen. Uiteraard heeft elk nadeel zijn voordeel: de immer en altijd té hartstochtelijke knuffel van teamgenoot Hans B. (ik bedoel niet Balke) hoefde ik nu gelukkig niet te ondergaan. Hans was namelijk nooit te beroerd om een vochtige kus of een zuigvlek achter te laten. 

Doelpunten in de wedstrijd tegen de tegenstander met de onmetelijk lange naam werden gescoord door Sander de Jong, (2x) en Rik Bosman (2x). Hulde aan de schutters, aan hun assistenten en aan de verdere vormgevers aan deze prachtige overwinning.

Teruglezend realiseer ik me dat mijn kinderen ongewild toch het onderwerp voor deze column hebben gekozen. Dank je wel kids, voor je bijdrage. We moeten vaker ruzie maken, dat werkt verhelderend.