Twee weken geleden ben ik gestopt met roken. Het overkwam me dat ik vergeten was een pakje sigaretten mee te nemen naar een feestje bij de buren. Het gezelschap dat mij die avond omringde wist me te overtuigen van het feit dat het roken van een sigaret feitelijk een zinloze onderneming is en dat roken tussen de oren zit. Bij mij hing de sigaret meestal tussen de lippen, maar een kniesoor die op dat soort details let.

Ik ben gemakkelijk om te praten. Ondanks het feit dat ik die avond nog drie keer naar huis gegaan ben om te plassen (niet dat de buurman een vieze WC had, maar ik plas het liefst in mijn eigen huis over de rand) heb ik die avond thuis geen sigaret aangeraakt. Ook de dagen daarna ging het eigenlijk erg gemakkelijk.

De kermis bij Schiller was de eerste grote test. Bier en sigaretten ervoer ik altijd als een zeer appetijtelijke combinatie (ik beheerste de kunst van het bier drinken met een sigaret in de mond) maar nu ik afscheid genomen had van de sigaret was het nog maar de vraag hoe ik de hunkering naar nicotine in deze omgeving zou weerstaan.

 Omdat ik gemakkelijk om te praten ben had ik de verschillende tips die op Facebook aan mij gegeven werden ,ter harte genomen. Eén tipgever raadde mij aan om de ganse tijd twee glazen bier in de handen te houden. Dit was een slechte tip, zo kan ik u achteraf vertellen. Mijn dochter en haar vriendengroep vonden het prachtig om mij na afloop van het feestje bij thuiskomst tegen de garage te zien fietsen in plaats van erin, maar zelf had ik wel enigszins moeite met het feit dat deze wankelmoedigheid mijnerzijds door zo velen aanschouwd werd.

Een tweede tip was het eten van chupa chups. Dit zijn lollies. Bij Schiller kan en mag alles, maar een man van mijn leeftijd die lollies eet, dat gaat ver. Dat staat absoluut niet intelligent, kan ik u verzekeren. Dit werd me dan ook van verschillende kanten ingefluisterd. Men verzocht mij vriendelijk doch dringend om zo gauw mogelijk weer met roken te beginnen.

Vaak wordt beweerd dat het stoppen met roken gevolgen heeft voor het humeur. Menigeen wordt er een stuk chagrijniger van. Daar heb ik geen last van. Vraag maar aan mijn kinderen…

Een bekend gevaar dat schuilt in het stoppen met roken is, dat je er dik van wordt, omdat je meer gaat snaaien.( Ja, die “s”aan het begin van dit merkwaardige woord klopt wel hoor, snaaien is een ander woord voor snoepen) 

Welnu, ik heb me twee weken geleden gewogen en vandaag opnieuw en u raadt het nooit.......

Of er enig oorzakelijk verband bestaat tussen mijn gestop met roken en de resultaten van de B4, zal wellicht ooit onderzocht gaan worden (alles wordt tegenwoordig onderzocht) maar sinds ik niet meer rook hebben we nog geen wedstrijd gewonnen.

En dat terwijl ik veel meer lucht heb om de jongens aan te moedigen. Maar misschien ligt daar juist wel het verband: de jongens horen nu eindelijk een keer mijn aanwijzingen en trachten ze ook op te volgen, met als gevolg dat er tactisch onnavolgbaar gevoetbald wordt. Mijn broer en medeleider Henk tracht de door mij veroorzaakte tactische chaos vervolgens weer in goede banen te leiden maar ik overstem hem gewoon met mijn krachtige tenorenstem.

Zaterdag 24 september 2011 was AD ’69 de gastheer voor de thuiswedstrijd van AZSV B4 tegen TRIAS B2. Het gras op veld 5 en 6 van AZSV doet erg zijn best om aan te sterken van het geplaag der engerlingen, maar was nog niet voldoende hersteld om het geschaaf en gehark van 22 paar voetbalnoppen te kunnen weerstaan. Gelukkig is AD ’69 een zustervereniging waar je op bouwen kunt, zelfs in tijden van meikeverlarvecrisissen.

De wedstrijd begon zoals de meeste wedstrijden beginnen, nl met de aftrap, nadat de scheidsrechter het fluitsignaal gegeven had dat deze genomen mocht worden.

Toen de aftrap genomen was ging het spel verder zoals de meeste wedstrijden verder gaan. De bal maakte verscheidene ongecontroleerde bewegingen en de voetballers idem dito. Toen de eerste helft afgelopen was, floot de scheidsrechter ten teken dat de eerste helft afgelopen was. Op een gegeven moment kwam hij in de kleedkamer en vertelde ons dat de tweede helft zou beginnen, maar dat wisten we allang. Een nogal overbodige opmerking vonden we dat.

Nadat de tweede helft afgelopen was floot de scheidsrechter alweer. Dit keer om ons mede te delen dat de tweede helft afgelopen was. We gaven hem een hand ten teken dat we blij waren dat de wedstrijd afgelopen was. De tegenstander gaf ons ook een hand en zei tegen onze jongens”goed gevoetbald”. Hun ouders hebben hen waarschijnlijk nooit verteld dat je niet mag liegen.

De 3-5 nederlaag op vreemde bodem lijkt taalkundig incorrect, maar ik kan u verzekeren dat de zin beter loopt dan de wedstrijd.

Volgende week vrij, een week van bezinning en contemplatie voor de jongelui en voor mij.

Zelf ga ik me de komende week volledig wijden aan het dilemma: “Koop ik een toete sjek of goa’w veur de onderste plek?”