Voorafgaand aan weer een veelbelovende competitie werd de B5 geconfronteerd met een schrijnend gebrek aan spelers.

Het spelersformulier bleek een aantal nogal onbetrouwbare namen te bevatten

Eén persoon was al een aantal jaren geleden verhuisd naar het westen des lands en bleek bij navraag niet van zins om elke zaterdag richting de Achterhoek te komen voor een potje voetbal met de B5.

Een ander wilde liever nog een jaartje in de C blijven, wat ook te begrijpen is. Als 12-jarige tussen al die grote lummels van 15 en 16, dat is best een grote overstap. Zelf word ik soms ook bang van die zware basstemmen die allerlei , althans in mijn oren, ongenuanceerde geluiden voortbrengen.

Een tweetal personen bevond zich in de lappenmand. Een lappenmand wordt gekenmerkt als zijnde een mand met lappen. Veelal bevindt zich in deze mand een luie hond. Deze term wordt echter in het voetbal ook veelvuldig gebruikt om er geblesseerde spelers mee aan te duiden. Ik laat in het midden welke van de twee betekennissen ik toegekend heb aan het woord in de alinea waar u zich momenteel doorheen worstelt.

Daarnaast was er een communicatieve storing met één der spelers. Hij kwam niet opdagen op de training en reageerde niet op telefoontjes, brieven en huis aan huis bezoeken. Het vermoeden bestond dat het adres op het spelersformulier onverklaarbaar bewoond of misschien zelfs wel onbewoonbaar verklaard was. Wellicht deed hij ook niet open omdat ik een collectebus in de hand had.

Of misschien zie ik er wel uit als een Jehova getuige.

Aldus kwamen leiding en jeugdcommissie tot de conclusie dat het elftal van de B5 uit 10 personen bestond. Gezien de niet al te grandioze bezettingsgraad van de teams B4 en B3, werd met tranen in de ogen besloten de B5 op te doeken. De bewuste doeken konden overigens goed gebruikt worden voor de lappenmand, waaruit maar weer blijkt dat elk nadeel z’n voordeel heeft.

Elke rekenmeester begrijpt nu al welke consequentie deze opheffing had. Samen met de 13 spelers van de B4 waren er nu plotsklaps 23 spelers beschikbaar voor één elftal. Welk een weelde!

De jongelui dachten hier echter anders over. Ze konden de zich aandienende problemen nauwelijks de baas. Hoe de leiding (die de overstap van de B5 naar de B4 moeiteloos genomen had) hen ook trachtte te overtuigen van het feit dat er nu een veel betere balans zou ontstaan in de werk-rust-verhouding, ze protesteerden hevig tegen de ontstane situatie.

Ook het argument dat het nu veel gezelliger was in de dug-out vond geen gehoor bij de balorige jongelui. De muitende groep dwong de leiding welhaast in te grijpen. De leiders, die al eens een cursus management gevolgd hadden en daarin de term bottom-up voorbij hadden zien komen, legden het initiatief tot verandering bij de groep. Door middel van handopsteking mocht men aangeven wie zichzelf geschikt achtte voor een overstap naar de B3. Dat het zelfvertrouwen nog ver te zoeken was in deze groep van puberende jongelui bleek wel uit het aantal handen dat opgestoken werd. Snel geteld bleek exact 0% van de jongelui de hand opgestoken te hebben, hetgeen omgerekend van procenten naar numerieken neerkont om exact 0 jongelui. Of dit valse bescheidenheid was of gewone bescheidenheid, zullen we nooit te weten komen, want dat ben ik vergeten te vragen.

Snel diende geswitcht te worden van bottom-up naar top-down. De leiding, die in de loop der jaren gewend geraakt was aan crisismanagement, maakte gebruik van een ook in het bedrijfsleven veel gehanteerde managementtool, nl management by objection, een stijl waarbij elke tegenwerping de kop ingedrukt wordt door een keihard opererend managementteam. Drie personen werden door middel van “oei woei waai is eerlijk weg “aangewezen om de B3 te versterken. Dat dit achteraf ook nog drie van de sterksten zijn, is een gelukje voor de B3.

Oplettende lezertjes zullen uitgerekend hebben dat de B4 dan nog steeds uit 20 man bestaat. Een redelijke selectie voor een eerste elftal van elke zichzelf respecterende vereniging, maar de B4 is geen eerste elftal van een zichzelf respecterende vereniging. Het 1^e kan spelers afstaan aan het 2^e, maar die jongens van de B4 willen ze in het tweede niet hebben, zelfs nog niet voor de reservebank. En zeker nu mijn broertje André geen leider van het tweede meer is, valt daar weinig meer te ritselen.

Dus we hebben een probleem. Aangezien leiding noch commissie de oplossing van dit probleem zo 1-2-3 voorhanden hebben, leggen we het probleem graag voor aan ons lezerspubliek. Welke SMART oplossing kunt u aanreiken voor dit prangende probleem? De meest ludieke en/of effectieve oplossing zal gepubliceerd worden in een volgende uitgave over de wetenswaardigheden van de B4. Deze uitgave wordt over twee weken verwacht aangezien de B4 dan weer aan dient te treden voor een potje.

Uw oplossing mag u naar mijn persoonlijke e-mailadres mailen. Dames worden daarbij tevens uitgenodigd om een paar data te noemen voor een avondje stappen, want dat is ook altijd gezellig. Je moet wel tussen de 30 en de 50 zijn, anders begin ik er niet aan.

Mijn e-mailadres vindt u op mijn FB-pagina. Ik zet hem bewust niet in dit schrijven anders krijg ik veel te veel mailtjes. Alleen de echt gemotiveerden zoeken het adres op, verwacht ik.

Wij hopen uiteindelijk met opgeheven hoofd de ophef rondom deze opheffing op te kunnen heffen. (of zoiets)

Oh ja, trouwens, by the way, PS, tussen haakjes, naschrift: De wedstrijd tegen Lochhuizen op zaterdag 10 september 2011 werd ondanks een gigantische numerieke meerderheid met 1-3 verloren. Doelpunten Casper Jansen (fraai ed), Jens te Winkel en twee Lochhuizen waarvan ik de naam niet ken. Sander de Jong miste een penalty en zal zich de volgende keer wel bedenken als er weer iemand gevraagd wordt om aan te treden voor een dergelijke exercitie. En als hij zich niet bedenkt, dan doen wij dat wel..............